HATERS GONNA HATE.

Ten post bardzo osobisty, bo potrzebę ogromną mam mimo tego, że humor mam po prostu wyśmienity.

Zainteresowanie innych moim prywatnym życiem osiągnęło ostatnimi czasy chyba jakiś szczyt i niestety nie opada, czego kompletnie nie rozumiem. Nie rozumiem, jak można tak brutalnie wchodzić w czyjeś prywatne życie z butami? Jak można tak fałszywie i podstępnie wyciągać informacje na czyjś temat, tylko po to, aby później wszystko poprzekręcać i puścić dalej w eter totalnie poplątane? Jak można wypowiadać się, a nawet i awanturować nie znając dobrze tematu, czy sytuacji? Jak można wymyślać obrzydliwe rzeczy? Jak można ciągle, nieustannie, namiętnie szukać dziury w całym? Jak można być fałszywym do szpiku kości? No jak widać – można. A skoro można, to i ja głos zabrać mogę.

Wydaje się niektórym, że po przeczytaniu kilku postów na moim blogu, wiedzą już o mnie wszystko, czego tylko da się dowiedzieć. Że mogą udzielać mi rad, że mogą krytykować, oceniać. A prawda jest taka, że na blogu nie zamieszczam i zamieszczać nie będę żadnych informacji dotyczących mojego życia osobistego. Piszę tylko o tym, czym chcę się podzielić i co chcę, aby inni przeczytali. Nie piszę tu o swoich problemach, czy sytuacjach jakie mają miejsce w moim życiu. Piszę o Kubie, o tym, że idziemy na spacer, o tym, że gorączka, o tym, jak i czym się bawi, co lubi, czego nie, co chętnie zjada, a, przy czym marudzi, o jego postępach… i nie ma tu nic osobistego, bo każde dziecko wychodzi na spacer, każde je, każde się bawi.

Mnóstwo napotykam osób, które oczywiście za moimi plecami – bo to takie odważne, wypowiadają różne śmieszne i nieprawdziwe rzeczy. Wymyślają sobie jakieś historie, stwarzają mój obrazek, który nijak ma się do rzeczywistości. No i oczywiście złote rady, jak to powinnam zrobić coś „lepiej”, bo przecież oni są zawsze najmądrzejsi, lepiej wykształceni, mają super pracę, pozycję w społeczeństwie, w ich mniemaniu mają również „lepsze życie” – dlatego ich zdaniem : wszystko wiedzą lepiej. Bo przecież wszyscy ludzie na ziemi mają potrzeby takie same, wszystkie dzieci też są takie same. Skoro, więc wszyscy tacy sami, to o co tyle krzyku?

Zauważyłam, że odnośnie mojej osoby – przez wiele osób przemawia zazdrość, żarliwa, wstrętna zazdrość. Dlaczego? A dlatego, że mimo natłoku wielu poważnych problemów i kłód stawianych mi przez życie pod nogi – nie poddałam się i świetnie sobie radzę. Niczego nie brakuje mi, niczego nie brakuje Kubie. Nie oznacza to, że o nic nie muszę się martwić, przeciwnie, od kombinowania wiele włosów na głowie straciłam, ale mimo to, potrafię wybrnąć z każdej sytuacji. I właśnie to tak boli niektóre osoby – fakt, że sobie radzimy. Dla niektórych najlepiej byłoby, gdybym skończyła załamana pod jakimś mostem, a Kubusiowy trafiłby do jakieś rodziny zastępczej, albo lepiej – gdybym go zabiła, a sama trafiła do więzienia. Wtedy przecież mogliby powiedzieć, że oni od początku mówili, że ze mną coś jest nie tak, że przecież dawali rady, a ja nie słuchałam. Ha! Niedoczekanie! Mamy się świetnie i z pewnością cokolwiek dziać się nie będzie – świetnie damy sobie radę, więc próżne czekanie na naszą zgubę… zrobię wszystko, aby zapewnić Kubie jak najlepsze życie i gotowa jestem poświęcić temu wszystko, jak do tej pory. To się nigdy nie zmieni.

Podsumowując : nie potrzebuję ludzi wchodzących w moje życie w brudnymi butami, nie potrzebuję cudownych rad od ludzi wiedzących lepiej, nie potrzebuję boskich mądrości, od ludzi, którzy dokładnie nie znają sprawy, w której głos zabierają. Nie potrzebuję, by ktoś gorliwie wciskał mi w usta słowa, których nigdy nie wypowiedziałam, bądź rzekome prawdy o mnie, które są totalną abstrakcją. Wychodzę z założenia, że jeśli ktoś naprawdę chciałby udzielić mi jakieś rady, to zrobiłby to osobiście, nie anonimowo, nie przez internet, nie na otwartej internetowej przestrzeni. Są wiadomości prywatne, są telefony, można się umówić i spotkać – wtedy proszę bardzo. Osoby które robią jednak inaczej – moim zdaniem próbują tylko usilnie zwrócić na siebie uwagę pokazać, że są lepsi i leczyć w ten sposób swoje chore kompleksy. Ale niestety – ja terapeutą nie jestem i nigdy nie będę.

Niestety, świata nie zmienię, chociaż chwilami bym chciała. Osoby mądrzejsze i wszystko wiedzące znajdą się zawsze, takie fałszywe i słodko pierdzące również. Tego nie da się wyplewić niczym robactwa, chociaż czasami mielibyśmy na to ochotę. Jednak życie, to nie koncert życzeń. Wiadomo – nie wszyscy muszą się lubić, nie wszyscy muszą mieć takie samo zdanie, ale skoro ktoś ma inne – to jaki sens wbijania mu do głowy swojego, szczególnie, jeśli nie orientujemy się dokładnie w sytuacji, o której mówimy?

Gwoli ścisłości, bo ciśnienie powoli mi skacze : za domenę i przeniesienie bloga nie płacę ani złotówki, nawet złamanego grosza. Domenę mam bezpłatną, dopiero za rok będę martwiła się o koszta. Blog jest po prostu przekierowywany na nowy adres. Nie został jeszcze przeniesiony na nowy serwer. A nawet jeśli zostanie przeniesiony, to za to też nie zapłacę. Magdy mąż jest na tyle uprzejmy, że poświęci mojemu blogowi kawałek serwera.

Moim zdaniem najwięcej „złotych” rad udzielają osoby, które same porady potrzebują. To tak jak z psychologią – psychologami najczęściej zostają osoby, które same pomocy potrzebują, czasem skrycie. I pamiętajcie : zazdrość rodzi zazdrość, nienawiść rodzi nienawiść. Dobranoc.