Chyba się zestarzałam.

I to tak serio.

Za lekko ponad miesiąc stuknie mi już dwadzieścia sześć lat. Dla jednych mało, dla innych nieco więcej, a dla mnie całkiem sporo. Pamiętam jak będąc jeszcze w podstawówce- z zazdrością spoglądałam na licealistów. Mimo tego, że nie osiągnęli jeszcze wtedy pełnoletności- wydawali się być tacy dorośli. Pamiętam jak wyczekiwałam dnia swoich osiemnastych urodzin. W końcu wszystko miało się zmienić- mogłabym sama kupować sobie alkohol i poproszona o dowód pokazywać go z dumą, mogłabym nocować po za domem bez dodatkowego tłumaczenia się rodzicom- przecież będę pełnoletnia. Dokładnie tak wtedy myślałam. Od osiągnięcia pełnoletności minęło mi już prawie osiem lat, a ja czuję się czasami, jakby minęły całe wieki. Kiedy wspominam swoje dzieciństwo i porównuję je do teraźniejszości w jakiej żyją dzieciaki- zastanawiam się gdzie minęły mi te wszystkie lata, kiedy tak wiele się zmieniło? Gry na kinecta? Ja jarałam się pegazusem i starymi grami na kardridże. Quady na komunię? Mnie radość sprawił czerwony, górski rower i zegarek z tenisistką.

Z przykrością jednak stwierdzam, że najbardziej dało mi się we znaki macierzyństwo. To przez te blisko trzy lata postarzałam się bardziej, niż przez całe swoje życie. I nie mam tu na myśli dojrzewania do pewnych spraw, czy zmiany życiowych priorytetów. Po prostu często czuję się dużo starzej, niżeli powinnam na te dwadzieścia sześć lat, które niebawem wybije mi kalendarz.

Pominę może fakt, że każdego ranka budzę się połamana. Przykładowo dzisiaj rano nie mogłam nawet ruszać głowa- cała szyja i kark były tak sztywne, że nawet najmniejszy ruch głową był niemożliwy. Ale nie chodzi tu tylko o starzenie się samego organizmu. Na samą myśl o tym, że miałabym wyjść do jakiegoś klubu i tańczyć do klubowej muzyki- robi mi się niedobrze, serio. Nie odczuwam takiej potrzeby, by wyjść i tańczyć. Na piwo, na drinka- pewnie, ale tańczyć? Nie mam na takie rzeczy ochoty i nie ma możliwości, abym zmieniła zdanie.

To samo tyczy się różnego rodzaju oficjalnych imprez rodzinnych, które odbywają się gdzie indziej niż w domowym zaciszu. Dla przykładu- mój najlepszy i zarazem najbliższy kuzyn jesienią bierze ślub. Będzie cała najbliższa rodzina, będą moi rodzice, mój brat- mogłabym zabrać Grześka i Kubę i jechać. Myślicie, że mam ochotę? Zobaczyć się z kuzynem tak, bawić się na weselu już nie bardzo. A że jesienią wypadają urodziny Kuby i rocznica ślubu moich rodziców… Nie bawią mnie wesela, nie czuję tego klimatu. Zresztą, nigdy nie czułam. Pewnie wiele tracę, prawda?

bluza – sheinside
sukienka – sheinside