Taki mamy klimat?

Otwórzmy oczy i przestańmy im się dziwić.

Mam dwadzieścia pięć lat, nie jestem więc taka stara i doskonale pamiętam swoje dzieciństwo. Poniedziałek Wielkanocny zawsze był dniem, na który czekało się z wytęsknieniem. Tygodniami zbieraliśmy puste, plastikowe butelki- by w Śmingusa Dyngusa zapełnić je wodą. Szczytem bezczelności było wtedy dolanie do wody płynu do mycia naczyń, czy mydła w płynie. Prawdziwym chamstwem było wtedy zrzucenie na kogoś z bloku woreczka z wodą.  A najgorszą obrazą było oblanie kogoś, kto akurat spieszył się do kościoła, czy na jakieś spotkanie. Na osiedlowym podwórku od rana do późnego wieczora słychać było krzyk uciekających przed chłopcami dziewczynek. Sporymi grupami urządzaliśmy sobie bitwy na wodę między blokowymi osiedlami. Wczoraj ze smutkiem wyjrzałam przez okno. Zaledwie kilkoro dzieci przez krótką chwilę polewało się wodą z pistoletów i plastikowych jajeczek…

Zmieniły się czasy, czy zmieniliśmy się my?

Późnym wieczorem rozmawiałam przez telefon z koleżanką, która z kolei wzburzona opowiadała mi, że jakiś gówniarz zalał jej komórkę wodą, kiedy idąc ulicą próbowała znaleźć i odebrać telefon. Boże, za moich czasów obcych, starszych od siebie ludzi co najwyżej oblewało się wodą od kolan w dół, a potem spieprzało gdzie pieprz rośnie. A tu zalany telefon i zalana torebka, w której był portfel z dokumentami. I jeszcze zacny tekst „pokaż cycki”. Takimi tekstami za moich czasów rzucali chłopcy w gimnazjum, napaleni jak mysz na ser po zajęciach z przygotowania do życia w rodzinie, a nie dzieci z podstawówki.

Zastanawiam się, czy to kwestia zmiany czasów, czy zmiany nas samych? Tak wiele zwala się teraz na czasy. Tyle zła na świecie, bo takie czasy. Tyle dzieci przed komputerami, bo takie czasy. Takie opóźnienia PKP, bo taki mamy klimat.

Czy aby na pewno drodzy Państwo?

Niestety moi drodzy, czasy nie zmieniają się same. To my zmieniamy je wychowując nasze dzieci. To my przekazujemy im to co najlepsze i najgorsze- kształtując ich światopogląd. Ludzie tak bardzo dziwią się, że tak mało dzieci bawi się teraz na placach zabaw, a większość swojego wolnego czasu spędzają przed komputerami i tabletami.

Ale czy naprawdę można za to winić czasy, albo co gorsza dzieci? A może to my rodzice pokazujemy im, że tak właśnie wolno? Pokazujemy im że tak łatwiej, bezpieczniej, wygodniej? Może nasze dzieci obserwują nas samych i najzwyczajniej w świecie same wyciągają wnioski? Czy pokazaliśmy naszym dzieciom, że na placu zabaw pod blokiem można się świetnie bawić? Czy pokazaliśmy im czym jest gra w chowanego, czy stare jak świat podchody? Czy próbowaliśmy zainteresować je czymkolwiek? Sama nie jestem idealna i często włączam Kubie tą wstrętną Peppę, by mieć chociaż chwilę spokoju. I choć nigdy nie mówię o tym głośno, zawsze mam później ogromne wyrzuty sumienia.

Spytasz mnie, po co pokazywać dzieciom podwórko, skoro nikogo tam nie ma? Nie robimy tego, bo nam łatwiej, wygodniej i bezpieczniej. Mając dzieci przy komputerach, laptopach i tabletach mamy je cały czas pod ręką. Możemy sprawdzić co robiły w sieci. Z czystej wygody nie pokazujemy im powórek.

„A po co, przecież tam i tak nikt się nie bawi?!” – pomyślała ludzkość….

Internet z kolei pokazuje naszym dzieciom wiele możliwości. Otwórzmy oczy i przestańmy im się dziwić. Nie zwalajmy wszystkiego na czasy, na postęp, na klimat. W tym momencie to my kształtujemy nasze dzieci, których dzieciństwo z całą pewnością można jeszcze ocalić. Jeśli my nie wychowamy naszych dzieci, to technologia zrobi to za nas.

Przykro mi, właśnie taki mamy klimat.