Gdyby miało nie być jutra…

Ostatnio nie mam czasu na nic, nie mogę nawet spokojnie podrapać się po nosie. O włączaniu komputera w ciągu dnia nawet nie marzę. Robię to późnym wieczorem, albo wcale. W ciągu dnia dziękuję Bogu za Wifi w telefonie. Marzę o tym, by Kubusiowa choroba dobiegła końca. Dziś swoim zachowaniem przegiął wszystkie możliwe normy. Od rana krzyk i pisk, nie pasowało mu kompletnie nic, najlepiej ciągle wisiałby na piersi. Marzyłam o wieczorze, o chwili, w której zaśnie. Doczekałam się.

Ukraina jest teraz wszędzie na tapecie. W gazetach, telewizji i innych mediach. Zresztą, co się dziwić? Być może stoimy właśnie u progu kolejnej, światowej wojny? Wojny, którą znamy tylko z opowieści dziadków, czy lekcji historii. Wojny, w której udziału nie braliśmy i mam ogromną nadzieję, że jej nie doświadczymy.

Wczoraj długo nie mogłam zasnąć. Po rozmowie z Gosią miałam w głowie mętlik, ogarnął mnie strach. Bałam się o jutro, o to, co przyniesie nowy dzień. Bałam się tak szczerze, wewnętrznie, prawdziwie. Wyobrażałam sobie całą masę różnych sytuacji, które mogłyby zaistnieć, gdyby rzeczywiście wybuchła wojna. Wyobrażałam sobie głód, skrajne ubóstwo, śmierć swoją, Kuby, bliskich. Wyobrażałam sobie bezsilność i lęk. Wyobrażałam sobie strach, niemoc, taką ogromną bezsilność. Słyszałam w głowie płacz ludzi dookoła, jęki rozpaczy. Słyszałam warkot czołgów, silniki samolotów. Strzały. Całą masę przerażających rzeczy, których nigdy nie chciałabym doświadczyć.

Przyznam Wam szczerze, że wizja wojny jest jedną z rzeczy, których boję się panicznie. Ano wyobraźcie sobie. Kładziemy się dzisiaj spać, jak każdego wieczoru. Wszystko jest takie normalne. Jedna noc zmienia wszystko i rano budzimy się już w świecie wojny. Ogłaszają jej stan, a na ulicę wjeżdżają czołgi. Wprowadzają godzinę policyjną. Ludzie zaczynają masowo wykupywać produkty ze sklepów, by zrobić zapasy. Nikt nie wie przecież, ile potrwa. Ale co robić w takiej sytuacji? O zachowaniu spokoju raczej ciężko byłoby mówić, przynajmniej mi, jestem panikarą. Hmm, może uciec? Ale dokąd? Czy podczas ogólnoświatowej wojny jest jakieś bezpieczne miejsce, w którym można by się ukryć? Wydaje mi się, że nie. Jeśli ktoś miałby nas znaleźć- zrobi to wszędzie, nawet jeśli schowamy się kilka metrów pod ziemią. Skąd wziąć pieniądze, aby zrobić spory zapas jedzenia? Wszystko kosztuje teraz strasznie dużo. Hmm, ale załóżmy, że jakimś cudem mamy spore zapasy jedzenia i picia. Mamy zapas wszystkiego co nam będzie potrzebne, by przetrwać. Wszystko, czego używamy na co dzień. I co teraz? Do pracy nikt nie pójdzie, bo przecież wojna. Ok, czyli wszyscy w domu. I co dalej? Czekać? Tylko na co? Na śmierć? Na koniec? Częściowo jestem w stanie wyobrazić sobie to uczucie gorzkiej bezradności i ogromnego strachu. Byłabym głupia, gdybym napisała, że nie bałabym się o siebie. W takich chwilach każdy byłby trochę egoistą, każdy chciałby żyć. Pewna jednak jestem, że moim priorytetem byłoby bezpieczeństwo Kuby, a zaraz po nim moje. Dlaczego czułabym się taka „ważna”? A bo ten mały chłopiec cholernie mnie potrzebuje i zdaję sobie z tego sprawę. Wiele muszę go jeszcze nauczyć, on mnie jeszcze więcej. Przyjęłam jeszcze za mało lekcji cierpliwości i miłości. Z drugiej strony nie wyobrażam sobie sytuacji, w której zmuszona byłabym patrzeć na jego śmierć. Pękłoby mi serce.

Smutna prawda jest taka, że prędzej czy później przyjdzie nam odejść i tego momentu cholernie się boję. Wierzę w Boga, ale czym tak naprawdę jest niebo, czym piekło, czym jest ten czyściec? Cholernie boję się momentu samej śmierci. Zastanawiam się jak bardzo to boli i czy umierający zdaje sobie sprawę ze swojego położenia. Przeraża mnie fakt, że żyjemy tutaj, staramy się by było nam jak najlepiej, a tak naprawdę w ciągu kilku sekund możemy to stracić, a nawet nie wiemy kiedy ten dzień nadejdzie. Może gdybyśmy znali dzień swojej śmierci byłoby nam łatwiej? Może niektórych bardziej zmobilizowałoby to do działania? Ale czy nie wpadlibyśmy w obłęd na kilka dni przed planowaną śmiercią? Siedzieć i czekać na śmierć… To musi być niewyobrażalnie bolesne. Jest jednak jedno słowo, które sprawia, że dostaję gęsiej skórki: WIECZNOŚĆ. Czym jest nieskończoność? Czy ludzki umysł jest w stanie w ogóle to pojąć? Dlaczego nie możemy przeżywać wieczności tutaj, na ziemi? Z drugiej strony po co starać się o cokolwiek, skoro i tak nie zabierzemy tego ze sobą na drugą stronę?

Czasem dopadają mnie takie egzystencjalne tematy. Nienawidzę tego, bo większość rzeczy widzę wtedy w czarnych barwach. Nie widzę sensu w robieniu niczego, więc po prostu nie robię nic. Cały dzień. Taka była miniona niedziela. Dodatkowo przepełniona piskami i krzykami niezadowolonego Kuby, do którego nie miałam dziś wiele cierpliwości. Miałam plany, przełożyłam je na „kiedyś tam”. To był naprawdę kiepski dzień. Sporo też w tym mojej winy i wiem, że gdybym chciała, mogłabym uczynić go lepszym. Ale nie zrobiłam tego, nie chciało mi się.

I wiecie co, żałuję. Bo czy chciałabym, aby tak wyglądał mój ostatni dzień życia, gdyby miało nie być jutra? Gdybym miała pewność, że jutra nie będzie wstałabym teraz z łóżka i poszłabym pożegnać się z rodzicami do pokoju obok. Następnie pożegnałabym brata. Zapewne podziękowałabym Wam wszystkim za obecność tutaj. Po czym położyłabym się do łóżka i mocno przytuliłabym do siebie Kubę. Pewnie zaczęłabym płakać z niemocy i strachu, aż wreszcie zasnęłabym w bezsilności. Ale właśnie tak wyobrażam sobie mój koniec świata. Chciałabym umrzeć w miłości, opleciona na twarzy tymi małymi paluszkami.

A Ty? Co zrobiłabyś, gdyby miało nie być jutra?