Dziecięce koszmary.

Długo czekaliśmy na pierwszą przespaną noc. Kuba uwielbiał przebudzać się na nocne karmienie. Właściwie do tej pory lubi to robić- po prostu przebudza się, bez słów pełznie do mnie, przytula się i pije, zasypia. Niestety od jakiego czasu nocne pobudki zmieniły nieco swój charakter. Pojawiły się koszmary senne!

Lęki nocne u dwulatka?

Kuba ostatnimi czasy dość często budzi się  przerażony, z głośnym krzykiem na ustach. Zimny, spocony. Bardzo ciężko go wtedy uspokoić. Głaszczę go, przytulam, a mimo to cały czas płacze. Wielkie oczy, z których płyną słone łzy Ciężko nawiązać z nim kontakt i czasem stan ten trwa do kilku długich minut! Brzmi przerażająco, ale uwierzcie, że czasami sama prawie dostaję zawału. Wyobraźcie sobie sytuację: środek nocy, smacznie śpicie, przebudzacie się, a nagle Wasze dziecko gwałtownie siada w łóżeczku i zaczyna głośno krzyczeć.
Powody nocnych koszmarów u tak małego dziecka mogą być różne, chociaż zazwyczaj są to dwie opcje: albo po prostu coś mu się śniło, albo odreagowuje pełen wrażeń miniony dzień. Niestety ostatnimi czasy u nas sporo napięć, stresu- więc może być to powodem nocnych problemów Kuby. Zauważyłam jednak, że po dniu pełnym wrażeń nocne przebudzenie jest inne: budzi się, płacze, przytula i zasypia. Ostatnie pobudki niestety są inne: gwałtowne, głośne, po prostu przerażające. Obstawiam więc dziecięce koszmary. Niestety, taki maluch nie potrafi jeszcze odróżnić rzeczywistości od snu.

Jak pomóc dziecku?

Jeśli upewnię się, że Kuba nie płacze przez sen, a rzeczywiście sie obudził biorę go na ręce i zabieram na swoją część łóżka. W odwrotnej sytuacji po prostu głaszczę go po brzuszku, lub po udzie i zazwyczaj po chwili jest po problemie. W przypadku nocnych ksozmarów niestety nie jest już tak różowo… Kuba wpatruje się we mnie zalanymi oczami łzami, czasem nawet lekko trzęsie się z przerażenia. Tulę go, głaszczę po głowie, całuję. Tłumaczę, że to tylko zły sen, że nic się nie dzieje, że jestem obok i nic brzydkiego się nie stanie. Powtarzam to do znudzenia. Spokojnie czekam, aż się uspokoi, mówię do niego szeptem. Najgorszym chyba co mogłabym zrobić, byłby krzyk, czy potrząsanie Kubą. Bałby się jeszcze bardziej i zapewne noc byłaby z głowy. Ściskam go więc mocno, tym bardziej, że sama miewam ostatnio koszmary, więc wiem jak fatalne uczucie towarzyszy po przebudzeniu.

Czy to minie?

Sama się zastanawiałam i rady zasięgnęłam u wujka Google, który przekierował mnie na kilkanaście for internetowych i innych portali. Wybrałam te najbardziej wiarygodne źródła i dowiedziałam się, że to chwilowe. Taki etap. Dużo wrażeń, dużo nowości- niekoniecznie pozytywnych dla malca. Musimy pamiętać, że coś co dla nas jest zupełnie normalne- dla takiego malucha może być po prostu przerażające. Odetchnęłam z ulgą. Pozostaje mi więc po prostu czuwać, kochać i czekać.