Magia świąt o chwilę stąd?

Kiedy byłam mała z podnieceniem wyczekiwałam jej na niebie. Wierzyłam, że Mikołaj naprawdę istnieje. Na czas jego planowanych odwiedzin musieliśmy wraz z bratem siedzieć w naszym pokoju, by nie przestraszyć Mikołaja, który w tej samej chwili wkładał prezenty pod choinkę. Ha, a jaka radość, gdy po wyjściu z pokoju rzeczywiście widzieliśmy pod choinką paczki! Czar prysł, gdy okazało się, że Świętym Mikołajem są nasi rodzice, choć szczerze mówiąc nie pamiętam okoliczności w jakich się o tym dowiedziałam.

Dzieci czekają na święta inaczej niż dorośli. Widzę to na swoim przykładzie pod wpływem mijających lat. Kiedyś czekałam, z radością, z podnieceniem. Uwielbiałam świąteczny pęd, świąteczne zakupy, kolędy, te wszystkie gwiazdkowe ozdoby, święta pachniały pomarańczami. Wyczekiwało się pierwszej gwiazdki, potem siadało do przygotowanego stołu, na którym znajdowało się dwanaście potraw zasada, że wszystkiego trzeba spróbować przed otwarciem prezentów. Radość z prezentów, dziele się opłatkiem… po prostu bycie razem, mimo wszystkiego co niedobre, co złe. Wieczorna pasterka, na której zamarzał czubek nosa… światełka choinki w ciemnym pokoju mówiły same za siebie… po prostu była „magia”, której nie da się dokładnie opisać słowami.

Wraz z upływem lat było jednak gorzej, choć sama nie wiem dlaczego. Zaczęły drażnić mnie Święta, cała medialna otoczka fakt, że w każdym sklepie pełno czekoladowych mikołajków i świątecznych piosenek w tle. Drażniły mnie świąteczne spoty reklamowe, świąteczne promocje w sklepach. Drażniła mnie ta sztuczność – niektórzy na co dzień, gdyby mogli, powbijaliby sobie noże w plecy i podeptali najmniejsze palce u nóg, ale teraz są dla siebie mili, aż do porzyguj, bo przecież są święta, przecież wypada, trzeba być miłym. Z czasem znienawidziłam Święta, przestało mnie to wszystko bawić, nie sprawiało mi żadnej przyjemności. Zła wręcz byłam, że do wigilijnej kolacji musiałam siadać, na pasterkę iść. Czysta abstrakcja, nie wierzyłam w miłość, nie wierzyłam w Święta i ich prawdziwy sens.

Prawdę mówiąc – do tej pory tego nie czuję. Dla mnie Wigilia jest dniem jak każdy inny, z tym, że cały dzień biegać trzeba ze wszystkim, by wieczorem kolację zjeść. Że co, że to niby taka nagroda, tak? Z jedzeniem jeszcze gorzej, jak słyszę „co my w tym roku zrobimy na święta do jedzenia”, to chce mi się śmiać. Dlaczego? A dlatego pewnie, że co roku, w każdym domu problem ten sam – co jeść na święta, co przygotować? Smutna prawda taka, że w większości i tak przygotowujemy mniej więcej to samo, co w poprzednich latach i jak zwykle też robimy tego tyle, że później sporą część wyrzucamy do śmietnika, podczas gdy niektóre dzieci pozabijałyby się o te nasze „resztki”! ale tak, róbmy na bogato, może ktoś zje więcej, przecież święta są… Czysta paranoja…

Marzą mi się takie święta jak w amerykańskich filmach… Wielkie domy w całości ozdobione świątecznymi dekoracjami, na ulicach zaspy puszystego śniegu, ogromna choinka zajmująca pół pokoju ozdobiona dekoracjami po sam czubek.

Chciałabym bardzo znów poczuć taką magią świąt jaką czułam, gdy byłam małą dziewczynką… chciałabym takich świąt dla Kuby… jeszcze rok temu życzyłam sobie na święta tego, aby wszystko się ułożyło… siedziałam z Kubusiem na kolanach i śpiewałam mu smerfowe „pada śnieg”, co do dziś ulubioną piosenką jego jest. Wtedy wierzyłam jeszcze, że będzie dobrze, że się poukłada, wtedy jeszcze była szansa. Minął prawie rok. W tym roku nie będę życzyła samej sobie niczego poza zdrowiem i świętym spokojem.

W świętach najważniejsza jest miłość. Kocham tego małego robaczka. Ale nie tylko w ten jeden dzień. Kocham go cały rok, każdego dnia, każdej nocy. Nie potrzebuję dodatkowo świąt, by mu o tym powiedzieć, by mu to okazać. Robię i staram robić się to codziennie.

A jak u Was ze świąteczną magią? Czujecie? Lubicie?