I uwierzcie, że nie tylko z uwagi na przyjemność dziecka.
Nigdy nie zapomnę dnia, w którym zrozumiałam, że codzienna zabawa klockami czeka mnie przez kilka następnych lat. Kuba miał wtedy kilkanaście miesięcy, a ja na myśl o monotonii dnia codziennego miałam ochotę usiąść i płakać. Wiecie jak to jest – taki gorszy dzień kiedy wszystko jest na „nie”, a małe rzeczy zamiast cieszyć sprawiają ból. Na szczęście wszystko zmieniło się z czasem i kiedy Kuba podrósł zabawy zaczęły mieć głębszy sens.
Są dni, kiedy po przebudzeniu potykam się o te drewniane zabawki, w efekcie czego nie mam ochoty patrzeć na nie przez resztę dnia. Wdepnięcie w maleńki, drewniany element jest dla mnie dużo bardziej bolesne niżeli nadepnięcie na Lego. I choćby się waliło i paliło, nie dotknę tych zabawek. Są też dni, kiedy przez większość czasu bawię się z Kubą i… Sprawia to radość nie temu jemu, ale i mnie.
„Mamo, zobacz, zrobiłem dla Ciebie kółeczko!„, „Mamusia, zrobiłem dla Ciebie takie dużo serduszko!„, „Maaama, jesteś taka śliczna!„, „Moja maleńka mama!„, „Kocham moją mamę najbardziej na świecie!„.
-Kubusiu, dasz mi buzi?
-Za chwilkę mama. Dobrze, już Ci dam.
-Dziękuję bardzo.
-Nie ma za co mamusia!
Pominę fakt, że wspólna zabawa zbliża i umacnia więź łączącą rodzica z dzieckiem. Pominę fakt, jaka duma przepełnia rodzica, kiedy na jego oczach dziecko podczas zabawy próbuje różnych rozwiązań. Pominę fakt, że uśmiech dziecka jest w stanie poprawić nawet najgorszy nastrój. To wszystko jest oczywiste.
Co daje mi zabawa z dzieckiem? Swojego rodzaju poczucie spełnienia, bycia potrzebną. Daje mi satysfakcję, ale czasem i mocnego kopa w tyłek. Drewniane zabawki są u nas na topie już od długiego czasu, tory rozkładane są codziennie, po kilka razy. Dźwig od Lidl Polska początkowo mnie zastanowił, ale pomaga Kubie opanować zdolności manualne i świetnie komponuje się z resztą. W dniu dzisiejszym Mikołaj przyniósł Kubie kolejny zestaw drewnianych torów i pociągów łączonych na magnes. Tą radość możecie sobie wyobrazić.
Mam to samo z nadeptywaniem na zabawki ;) piękna kolejkasama bym się z chęcią pobawiła.
Nie umiem się bawić zabawkami, czasem mam wrażenie, ze córka nie bawi się lalkami bo jej tego nie nauczyłam :( Jednakowoż spędzamy ze soba dużo czasu w inny sposób :) Czytamy, chodzimy na spacery, kolorujemy, jeździmy rowerami, gramy w różne gry :) Nikt nam nie wyceni tego czasu razem, a za kilka lat jak nasze nastolatki już wtedy beda nas unikać będziemy się cieszyć, że spędziliśmy z nimi tyle czasu w dzieciństwie!