Nie rób tego! Jesteś mamą!

Kiedyś kręciły mnie rózne rzeczy. Jarałam się kolesiami w dlugich grzwykach i rurkach. Piercing był moją pasją, a z czasem pokochałam rozciąganie uszu- oczywiście do przyjemnych dla oka rozmiarów. Umówmy się, że przyjęta przeze mnie jako ta przyjemna średnica dziury w uchu to dwadzieścia mm. Ja miałam szesnaście. Z dumą spoglądałam w lustro i przygladałam się pieknym plugom w panterkę. Tuneli pozbyłam się w bardzo krótkim czasie, pod sporym naciskiem ojca Kuby. Głupia byłam i po wielu prośbach po prostu uległam. Wyjęłam je w wigilijne przedpołudnie, a już w sylwestrą noc cieszyłam się obecnością kolczyków śrubek. Nieprawdą więc jest, że dziura w uchu sie nie zrasta- jestem namacalnym dowodem na obalenie tego mitu. Od kilku długich miesięcy głos wewnętrzny podpowiada mi, aby znów rozszerzyć uszy. Może nie do takich rozmiarów jak kiedyś, ale to dziesięć-dwanaście mm brzmi już bardzo sympatycznie. I wygląda całkiem ładnie. Swoim pomysłem pochwaliłam się niedawno kilku znajomym, jednak ich reakcja po prostu wbiła mnie w osłupienie. „Serio? Przecież masz dziecko, nie rób tego!”, „I co, będziesz mamą z tunelami?”, „Jaki przykład dasz Kubie?”. Zamarłam, serio. I nie chodzi już o to, czy komuś sie to podoba czy nie, bo tunele, nawet te maleńkie mają tak samo wielu symapatyków, jak i przeciwników. Nie wiem czy pokrętna logika moich rozmówców, czy ludzie naprawdę wychodzą z założenia, że kilka mm dziury w uszach jest w stanie zmienić człowieka. Czy jeśli rozciągnę sobie uszy, to naglę przestanę kochać mojego syna? Przestanę poświęcać mu czas i zamienię się w szatana? Nie sądzę.

Podobnie było zanim zmieniłam kolor włosów. Kilka osób na wieść o planie nałożenia czerwonej farby zareagowało w podobny sposób i często padało stwierdzenie, właściwie połączone z pytaniem: „JESTEŚ MAMĄ, serio chcesz to zrobić?”. Nie rozumiałam, nie rozumiem nadal i z pewnością nigdy nie zrozumiem. Lubię spełniać swoje marzenia, a jeszcze milej mi na sercu, jeśli mogę tym utrzeć niektórym nos. Nałożyłam włosy czerwoną farbę, ale czy to zmieniło moje podejście do Kuby? Czy to sprawiło, że kocham go mniej, niż kiedy nosiłam na głowie śnieżnobiałe włosy? Chcę przedłużyć włosy, a nawet jedna z najbliższych mi osób skwitowała to słowami: „myślałam, że już Ci głupoty przeszły”. No cholera jasna, czy chęć poprawienia swojego wygladu to głupota? Nawet jeśli wtedy poczuję sie bardziej atrakcyjna dla samej siebie?

JESTEŚ MAMĄ, nie rób tego.

A kim jest mama? Czy jest jakimś człowiekiem drugiej kategorii i powinna odmawiać sobie przyjemności, tylko dlatego, że jest mamą? Czy powinna rezygnować z marzeń, tylko dlatego, że na co dzień opiekuje  się i kocha swoje dziecko? Idąc tym tropem- czy mama nie może pozwolić sobie na odrobinę szaleństwa, którą może być chociażby zmiana wyglądu? Czy jest ktoś, kto naprawdę wierzy, że zmiana koloru włosów w konsekwencji odbije się zmianą w nastawieniu do własnego dziecka? Czy naprawdę jest ktoś, kto uważa, że tunele w uszach nagle zamienią mnie w złą mamę? Nie mam tuneli, jestem super mamą, kocham swoje dziecko- mam tunele, jestem złą matka i potworem.

Dlaczego niektórzy chcą ograniczać kobiety tylko dlatetgo, że urodziły dzieci? I nie chodzi już tylko o zmiany w wyglądzie. To dzieje się wszędzie, na niemalże każdej płaszczyźnie życia.