Dlaczego Kuba nie uśmiecha się na zdjęciach?

Rozwiązanie blogowej zagadki roku.

„Dlaczego on taki poważny?„, „A gdzie on ma uśmiech?„, „Czy on się kiedyś uśmiecha?„, „A co on taki szczęśliwy?„, „A co on się tak nie uśmiecha?„- tymi pytaniami bombardowana jestem kilka razy w tygodniu, niemal za każdym razem, kiedy wrzucę na społecznościówkę jakieś zdjęcie Kuby, na którym ma dość poważną minę. Więc po pierwsze- nie ON, tylko KUBA. Moje dziecko naprawdę ma imię, całkiem ładnie i nadałam mu je po to, aby go używać. Po drugie, te pytania naprawdę potrafią już nieźle wytrącić mnie z równowagi, tym bardziej, że spora część pytających zdaje się moim zdaniem wykazywać jakieś dziwne insynuacje.

W minioną sobotę napisałam na naszym fan page, że jeśli jeszcze raz ktoś o to spyta- powstanie ten post. Właśnie go czytasz. Jedna z czytelniczek zostawiła na Facebooku komentarz: „moze lepiej napisz, nie kazdy zna historie waszego zycia„- i przyznam, że początkowo się we mnie zagotowało, bo wychodzi na to, że Kuba nie uśmiecha się, bo jest nieszczęśliwy z jakichś tam powodów. BZDURA totalna. Moje dziecko jest szczęśliwe, nawet bardzo, co okazuje mi na wszelkie możliwe sposoby, każdego dnia. Z kolei inna czytelniczka zasugerowała, że pytania te zadają ludzie, którzy przyzwyczajeni są to sztucznego uśmiechu. Może w tym coś jest?

Kuba śmieje się naprawdę bardzo dużo. Niemal cały dzień upływa mu na zabawie z cwaniackim uśmiechem na twarzy. Są dni, kiedy udaje mi się uchwycić te chwile, jednak niemal za każdym razem, kiedy sięgam po aparat- czar pryska, Kuba poważnieje. Dlaczego?

Sama nie uśmiecham się do zdjęć, właściwie nigdy. Na palcach policzę zdjęcia z ostatnich lat, na których jestem uśmiechnięta. Nie wiem dlaczego tak jest, ale po prostu tak mam i nie uśmiecham się do zdjęć. Nie lubię tego robić, więc zgodnie z moją zasadą numer jeden, która mówi o tym, że do niczego nie będę się zmuszać- nie robię tego.

Kiedy robię Kubie zdjęcie co raz częściej zdarza mu się na swój sposób pozować, jednak zawsze, ale to zawsze z poważną miną. Po za zdjęciami uśmiech nie schodzi mu z twarzy, więc to dziwne zjwisko początkowo było również dla mnie ogromną zagadką. Bo owszem, często możecie zobaczyć uśmiechniętego Kubę na zdjęciach, jednak nigdy nie są to zdjęcia, na których bawi się w pozowanie. Przybiera wtedy bardzo poważną minę. W duchu śmieję się, że bierze ze mnie przykład i ogranicza durne rozdawanie uśmiechów.

Jednak prawdą jest, że kiedy robię mu zdjęcie face to face- nigdy się nie uśmiecha, nawet, kiedy go o to poproszę. Po prostu chyba sam uznaje, że tak jest lepiej. Szanuję jego decyzję i nie planuję nigdy wymuszać na nim sztucznego, durnego uśmiechu tylko po to, by zaspokoić swojego rodzaju ciekawość i dać satysfakcję niektórym ludziom. Nie widzę w tym sensu, ponieważ dla mnie dużo ważniejsza jest satysfakcja mojego dziecka. A tą z kolei widzę, kiedy sam ogląda swoje zdjęcia. Wtedy się uśmiecha.

A tak całkiem serio- dla mnie ważniejszym jest, by uśmiechał się przez większość dnia, niż żeby był smutny cały dzień, a uśmiech strzelił tylko do zdjęcia. Owszem, są maluchy, które naprawdę uroczo uśmiechają się do zdjęć, jednak Kubie zdarza się to niezwykle rzadko. Po prostu  chyba nie sprawia mu to przyjemności i to właśnie szanuję.

Zagadka rozwiązana.

KUBA NIE UŚMIECHA SIĘ DO ZDJĘĆ, BO… NIE LUBI.