Jak to jest nie karmić piersią?

Po blisko trzydziestu miesiącach, mineło niedawno dokładnie pięćdziesiąt jeden godzin bez mleka. Jak jest?

Wiedziałam, że ten dzień kiedyś nastąpi, jednak nigdy nie potrafiłam tego dokładnie zaplanować. Liczyłam na to, że Kuba w końcu odstawi się sam i stawiałam na wakacje. Tyle dałam nam czasu. Niestety w tym samym czasie, kiedy planowałam sobie pokarmić jeszcze kilka miesięcy, co dla obojga jest bardzo ważne- zaczęłam odczuwać coraz to większą irytację podczas karmienia. Zaczęła drażnić mnie jego częstotliwość. Gdzieś w głębi chciałam po prostu, aby moje piersi znów były moje i tylko moje. Przerażała mnie niestety wizja stopniowego odstawiania, ze względu na ilość karmień jakich domagał się Kuba. Wiedziałam, że jeśli zdecyduję się sama go odstawić- muszę zrobić to raz, a porządnie, od razu.

I zdecydowałam się, bardzo spontanicznie. W sobotę rano po przebudzeniu uznałam, że będzie to TEN dzień. Przedpołudnie minęło szybko, kryzys nadszedł później. Rozżalonego Kubę słyszało z pewnością całe osiedle. Udało mi się jednak na spokojnie wytłumaczyć mu, że jest już dużym chłopcem i nie może pić mleka. Powiedziałam, że swietnie sobie poradzi, chociaż tak naprawdę sama w to nie wierzyłam i byłam niemal pewna, że ulegnę prędzej czy później. Im bliżej wieczora, tym czułam się gorzej. Nie chciałam odciągać mleka, by nie robić organizmu w przysłowiowego konia. Wieczorem jednak chcąc ulżyć sobie- Kuba dostał mleko przed snem. Zasnął niezwykle szybko. Niedziela zleciała jeszcze szybciej i było jeszcze łatwiej, zważywszy na to, że właściwie większość dnia spędziłam w Gdańsku, a Kubą zajęli się moi rodzice. Po powrocie dostał mleko przed snem. Średnio godzina dziewiętnasta- nasze ostatnie karmienie.
Poniedziałek był tym trudniejszym dniem, w ciągu dnia często prosił o mleko, jednak chociaż pękało mi serce pozostawałam nieugięta. Tego dnia postanowiłam po raz pierwszy położyć go spać bez mleka. Uznałam, że warto spróbować, skoro całkiem nieźle radził sobie w ciągu dnia. Na piersi nakleiłam po plasterku, aby uzmysłowić mu, że nie mogę go nakarmić. Udało się, po blisko trzech godzinach walki zasnął. Prawdę mówiąc, zanim jego znużył sen, zdążyłam zaliczyć dwie długie drzemki. Bądź co bądź, mleka nie było. Dziś (wtorek) o mleko poprosił dosłownie kilka razy, ale nie stawiał większych oporów. Położenie go spać zajęło mi dziesięć minut, bez mleka.

Zamiast mleka mamy przytulanie w naprawdę ogromnej ilości. Za każdym razem, gdy wtula się we mnie- widzę w jego oczach potrzebę bliskości i miłości. Starając się spojrzeć na to z jego punktu widzenia- tulę go tyle, ile tylko chce. Za każdym razem mówi mi „bliżej mama” i wtedy ściskam go jeszcze mocniej. Robię wszystko, by nie odczuł dotkliwie pożegnania z piersią, bo wiem, że mimo wszystko ta sytuacja nie jest dla niego łatwa.

I jestem z niego naprawdę dumna, nawet nie wyobrażacie sobie jak bardzo. Bałam się, że będzie na tyle płaczliwy, że w końcu pęknie mi serce i wymięknę. Wszystko jednak jest tak, jak być powinno. Prawdę mówiąc niekarmienie sprawia wiekszy ból mi niż jemu. To ból zarówno psychiczny i fizyczny. Wczoraj nawet sobie trochę popłakałam i przez chwilę żałowałam, że zdecydowałam się tak nagle, bez większego zastanowienia. Dlaczego? Uświadomiłam sobie, że te piękne chwile nigdy już nie wrócą. Każda karmiąca piersią matka wie, o czym mówię. Jednakże patrząc na to z drugiej strony- zaczyna się coś nowego. Nowego dla niego, dla mnie, dla nas obojga. I na pewno nie będzie źle.

A jak czuję się fizycznie? Zmiennie, mega zmiennie, ale o tym napiszę Wam kiedy indziej, kiedy już wszystko się szczęśliwie skończy. Mam nadzieję, że nie dalej jak po przyszłym weekendzie będzie po wszystkim, a szansa jest przeogromna. Jednak od różnego rodzaju grymasów na mojej twarzy z pewnością dorobię się kilku nowych zmarszczek. Na szczęście na stronie https://importmania.pl/Jak-pozbyc-sie-zmarszczek-cinfo-pol-39.html znalazłam już urządzenia, które mogą mi później ewentualnie pomóc w ich utracie.

A jak było z Wami? Wasze dzieci odstawiły się same, czy to Wy podjęłyście taką decyzję? Musiałyście się uciekać do magicznych sztuczek, czy może było lekko, tak jak w przypadku Kuby?