Chciałaś? Wybrałaś?

„Jaki przykład dasz swojemu dziecku?„, „Powinnaś była dogadać się z jego ojcem dla jego dobra!„, „Nie dacie sobie rady„, „Jak Ty sobie to wyobrażasz?„- te inne całe mnóstwo innych szalonych pytań słyszałam, gdy podjęłam decyzję o samodzielnym macierzyństwie. Wysłuchiwałam setki rad od osób, których tak naprawdę temat w ogóle nie dotyczył. Wtedy współczuli mi wszyscy, klepali mnie po plecach- chociaż tak właściwie nie wiedziałam dlaczego, moja decyzja była świadoma, w pełni przemyślana- nie było mi przykro, nie było mi żal. Jest mi jednak żal dziś, w tym momencie…

Wiele kobiet, które poznałam dzięki blogowaniu uważa, że samotne macierzyństwo podobne jest do macierzyństwa wszystkich kobiet, których mężczyźni wyjeżdżają za granicę w celach zarobkowych. Prawie za każdym razem miałam ochotę się popłakać, ze śmiechu. W praktyce jednak kręciłam głową z niedowierzaniem i mamrotałam sobie pod nosem, głupio się tylko uśmiechając. Jest zasadnicza różnica między takimi matkami. Owszem, z pewnością obie bardzo kochają swoje dzieci. Jednak jedna z nich ma na kogo czekać…

Dziwi mnie ostatnio popularne kruszenie się nad samotnymi matkami. Mimo tego, że sama należę do tego grona nie do końca to rozumiem. Owszem, w pojedynkę jest ciężej, bo obowiązki, które normalnie dzieli na siebie dwóch rodziców przechodzą na jednego z nich. Pamiętam jak kiedyś czytałam na blogu wiele gratulacji w komentarzach, wiele pochwał z racji bycia samodzielną mamą. Zawsze zastanawiałam się jednak, czego mi gratulują? Za co biją mi brawa, skąd te owacje? Przecież nie robię niczego nadzwyczajnego. Jak każda mama kocham swoje dziecko, jak każda mam dbam o moje dziecko. Jak każda mama staję na głowie, by kompletnie niczego mu nie brakowało. Jak każda mam wspieram jego rozwój. Jak każda mama zarabiam, sprzątam, czasem gotuję. Jak każda mama chodzę na plac zabaw. Mam czas na Kubę, mam czas na bloga, mam czas na szycie. Jedynym więc czego ktoś mógłby mi pogratulować jest zdolność świetnej organizacji.

Czy fakt, że nie mam obok siebie faceta sprawia, że powinno mi się stawiać posągi? Że ludzie powinni gratulować mi wszystkiego, czego dokonam, tylko dlatego, że dokonam tego bez wsparcia mężczyzny? Czy ludzie powinni głaskać mnie po głowie tylko dlatego, że wieczorami nie czuję ciepłego, męskiego ramienia w łóżku?

Chciałam? Chciałam.
Wybrałam? Wybrałam.
Mam czego chciałam, mam co wybrałam.
Więc o co chodzi?

Owszem, smutno mi czasem, gdy pomyślę o tym jak to będzie, gdy Kuba pójdzie do szkoły, kiedy zobaczy u rówieśników, że oprócz mamy istnieje jeszcze ktoś taki jak tata. Bo na chwilę obecną tego nie wie, nawet nie zna takiego słowa. Wypowiada słowo „tkato„, albo „ktato„- jednak oznacza to „auto” (samochód). Zastanawiam się czasami jak wytłumaczę mu to, że jego ojciec kompletnie nie jest zainteresowany jego egzystencją odkąd postanowiłam się z nim rozstać. Jak wytłumaczę mu fakt, że jest na tyle ograniczony umysłowo, że nie kocha swojego dziecka? Jak to zrobię? Nie wiem, na pewno jednak znajdę jakiś sposób. Wierzę, że wychowam Kubę na mądrego chłopca, który z czasem wszystko zrozumie.
Nie rozumiem jak niektóre samotne z wyboru mamy mogą mieć pretensje do świata o swoją samotność. O to, że nie mają czasu zjeść, wyjść. Nie rozumiem jak z wyboru samotne mamy mogą narzekać na samotność. Haaaalo- przecież same tego chciałyście. Ja też chciałam, więc nie narzekam. A kiedy mam chwile zwątpienia, przytulam Kubę i idę spać, rano jest lepiej. Musi. Wiem, że jeśli kiedykolwiek jakiemuś mężczyźnie uda się sprawić, że go pokocham… Tfu, że pokochamy go oboje- będzie najszczęśliwszym mężczyzną na świecie. I tego jestem pewna.

W moich oczach samodzielne macierzyństwo nie jest czymś, za co należy wychwalać pod niebiosa. Owszem, jak wspomniałam- zadanie jest niezwykle ciężkie. Są chwile, że ma się ochotę wyskoczyć przez okno. Czasem masz ochotę zamknąć dziecko na balkonie, a siebie w szafie (proszę, nie bierzcie tego serio!). Życie nie jest bajką, nie zawsze jest usłane różami. Skoro nie podobają Ci się realia samodzielnego macierzyństwa- zawsze możesz wrócić do swojego eks. Zawsze jest jakieś wyjście, zawsze są dwie drogi. Tylko pamiętaj, żeby było dobrze, najpierw trzeba trochę pocierpieć. My etap cierpień mamy już w dużej mierze za sobą i wierzę, że to, co naprawdę najgorsze już za nami.

Przykro mi, że wiele ludzi spogląda na samotne z wyboru matki jak na osoby, którym należy współczuć. Niesamowicie mnie to drażni. Czego ktoś miałby mi współczuć? Szczęścia?

I wiecie co jest najpiękniejsze? Co sprawia, że uśmiecham się każdego dnia? Co sprawia, że chce mi się żyć? Co motywuje mnie do działania i radzenia sobie z problemami?

Kuba.